Στον πόλεμό τους καμία εμπλοκή,
Θύελλες αντίστασης θα γίνουν οι λαοί
Στις 25 με 27 Ιουνίου, σας προσκαλούμε στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ επιστρέφει ως ένας ζωντανός χώρος συνάντησης, συλλογικής συζήτησης και ταξικής αλληλεγγύης. Για τρεις ημέρες, μεταμορφώνουμε το πάρκο Ξαρχάκου (πάρκο ΧΑΝΘ) σε πεδίο κοινού αγώνα και ορατότητας για τους μετανάστες και τις μετανάστριες, τους πρόσφυγες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, τα ανάπηρα άτομα, τους ανθρώπους από εθνικές μειονότητες, καθώς και κάθε κομμάτι της κοινωνίας της πόλης που δέχεται την κρατική καταστολή, την εργοδοτική αυθαιρεσία, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις.
Φέτος, η κλιμάκωση των πολέμων στη Μέση Ανατολή, η συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, ο παρατεταμένος πόλεμος στην Ουκρανία και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς. Την ίδια στιγμή που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ωθούνται στην προσφυγιά και τη βίαιη μετανάστευση, η Ευρώπη απαντά με ολοένα σκληρότερες αντιμεταναστευτικές πολιτικές, μετατρέποντας τα σύνορά της σε τόπους θανάτου και αποκλεισμού.
Οι πολιτικές αυτές συνθέτουν μια ενιαία εικόνα: την κανονικοποίηση της βίας απέναντι στους κατατρεγμένους, τη συγκάλυψη των εγκλημάτων στα σύνορα και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολούθησε την απαγωγή και τον βασανισμό των αγωνιστ(ρι)ών του Global Sumud Flotilla από το σιωνιστικό καθεστώς, με την έγκριση της ελληνικής κυβέρνησης, δίνοντας μια εικόνα, έστω και ελάχιστη, της βαρβαρότητας που βιώνει ο παλαιστινιακός λαός, ο οποίος παρά τις δεκαετίες απαρτχάιντ, εκτοπισμών και καταστροφής εξακολουθεί να αντιστέκεται, επιμένοντας στην ίδια του την ύπαρξη.
Στους άδικους αυτούς πολέμους η Ελλάδα δεν στέκεται ουδέτερη. Αντίθετα, βαθαίνει τη στρατιωτική και πολιτική της συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ και τις ευρωατλαντικές συμμαχίες, εμπλέκοντας όλο και περισσότερο την κοινωνία σε επικίνδυνες γεωπολιτικές συγκρούσεις, με τις βάσεις του θανάτου αλλά και ενεργές πολεμικές επιχειρήσεις εκτός συνόρων. Μια εμπλοκή που δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού που ζει εδώ.
Τα γεγονότα της τελευταίας περιόδου γύρω από το προσφυγικό στην Ελλάδα και την Ευρώπη, τα πολύνεκρα ναυάγια όπως αυτό της Χίου, συνθέτουν μια ενιαία, όλο και πιο ανησυχητική εικόνα. Η εφαρμογή του νέου Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο σε συνδυασμό με το νόμο Βορίδη, θεσμοθετούν μια χώρα-φρούριο που υψώνει νέους φράχτες, φυσικούς και νομικούς. Οι πολιτικές αυτές είναι που μετατρέπουν τη Μεσόγειο σε υγρό τάφο, που παγιώνουν τα καμπς, τις κλειστές δομές και τις επαναπροωθήσεις ενώ οι διακρίσεις, ο ρατσισμός και η εργασιακή εκμετάλλευση αποτελούν καθημερινότητα.
Την ίδια στιγμή που η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της αυξάνουν τις στρατιωτικές δαπάνες και προετοιμάζονται για νέους πολέμους, η κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, την ενεργειακή φτώχεια και τους καθηλωμένους μισθούς. Εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα αμφισβητούνται, ενώ η καταστολή, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο αυταρχισμός κερδίζουν συνεχώς έδαφος.Το πανεπιστημιακό άσυλο υπονομεύεται, οι απεργίες περιορίζονται, οι δημόσιοι χώροι ελέγχονται όλο και πιο ασφυκτικά. Η πολιτιστική ελευθερία αντίστοιχα φιμώνεται, ενω επιχειρείται να κατασταλούν ακόμα και τα τραγούδια των καταπιεσμένων ανθρώπων της μακεδονικής μειονότητας στα χωριά της Β. Ελλάδας.
Η άνοδος της ακροδεξιάς και η συνολική μετατόπιση του πολιτικού συστήματος προς πιο αντιδραστικές κατευθύνσεις συνοδεύονται από επιθέσεις σε μετανάστες, ΛΟΑΤΚΙ+ και ανθρώπους των κινημάτων. Αυτοί που αναπαράγουν τις δομές καταπίεσης, έπειτα επικαλλουνται την “απελευθέρωση των γυναικών στο Ιράν” και την “ελευθερία των ΛΟΑΤΚΙ υποκειμένων στο Ισραήλ” για να δικαιολογήσουν την επιθετική και βίαιη πολιτική τους.
Γνωρίζουμε πως η ειρήνη δεν είναι απλά η απουσία όπλων, αλλά και η παρουσία της δικαιοσύνης. Μιας δικαιοσύνης που μόνο οι λαοί μπορούν να επιβάλλουν. Μιας δικαιοσύνης που λάμπει δια της απουσίας της ανάμεσα στις στοιβαγμένες οικογένειες στη δίκη των Τεμπών, ανάμεσα στις θάλασσες που χωρίζουν τους “πολίτες” από τους “πνιγμένους μετανάστες” στο Αιγαίο, ανάμεσα στους ελάχιστους χρόνους που μετράμε από το ένα εργατικό ατύχημα μέχρι το επόμενο. “Ο πόλεμος τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους…” έγραφε ο Μπρεχτ.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι συλλογική. Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής και στο Εφετείο υπενθυμίζει ότι καμία νίκη απέναντι στον φασισμό δεν χαρίζεται, αλλά, όπως όλες οι νίκες, κατακτιέται μέσα από τους αγώνες στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης. Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι ένα τέτοιο πεδίο συνάντησης: ένας χώρος όπου οι αγώνες διασταυρώνονται, οι φωνές ενώνονται και η ελπίδα παίρνει συλλογική μορφή. Γιατί απέναντι στον κόσμο του πολέμου, της εκμετάλλευσης και του ρατσισμού, επιμένουμε να χτίζουμε τον κόσμο της αλληλεγγύης, της αντίστασης και της κοινής μας απελευθέρωσης.
Βρισκόμαστε και φέτος στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με συζητήσεις, μουσικές, θέατρο, performances και εκθέσεις. Απαντάμε με αλληλεγγύη, εξωστρέφεια κι αγώνες ενάντια στον πόλεμο και σε κάθε μορφή διάκρισης και εκμετάλλευσης.
