για την ακριβή τοποθεσία του χώρου Εκθέσεων, συμβουλευτείτε τον χάρτη στην αρχική σελίδα
- ΣEΡΑΓΕΒΟ – Η πολιορκία
του Δημήτρη Μεσσήνη
Η πολιορκία του Σεράγεβο, που 30 χρόνια πριν μπήκε στο επίκεντρο της εστίασης του διακεκριμένου φωτοειδησηογράφου Δημήτρη Μεσσίνη για το EPA (European Pressphoto Agency) προκαλεί την ανθρωπιά μας. Οι φωτογραφίες καθηλωτικές, καταγράφουν τα γεγονότα της διαρκέστερης στην σύγχρονη ιστορία πολιορκίας πόλης – από το 1992 έως το 1996 – μέσα από εικόνα καθαρή και σκληρή, χωρίς φτιασίδια, με την χαρακτηριστικά ιδιότυπη εισχώρηση του αυτόπτη μάρτυρα Δημήτρη Μεσσίνη. τόσο στα γεγονότα, όσο και στον ανθρώπινο ψυχισμό της συντριβής.
Το χρονογράφημα ξετυλίγεται με μόνη «αφηγηματική» τεχνική του φωτοειδησηογράφου την σύλληψη της πολυπρισματικής ανθρώπινης απώλειας.
Η έγχρωμη μαρτυρία – αποτύπωση της ανείπωτης συντριβής, που προκαλεί η μανία των πολιορκητών και των πολιορκημένων του Σεράγεβο, σε πρώτο χρόνο προκαλεί έντονα την ευαισθησία του θεατή και σε δεύτερο χρόνο τον οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο εθνικισμός ξημερώνει μόνο το έρεβος:
Ο ζωτικός χώρος της ασφάλειας και της χαράς για κάθε ανθρώπινο ον μεταλλάσσεται στη μέγιστη δυστοπία, όπου η ζωή ψυχορραγεί.
Οι δηλητηριώδεις κραυγές του αλληλοσπαραγμού χαράσσουν την ατμόσφαιρα για την κλεμμένη αθωότητα, την μαγαρισμένη αξιοπρέπεια, το βεβηλωμένο βιός.
Η φονική ανάσα του εμφυλίου σπαραγμού στριμώχνει την ανθρωπιά να ισούται με μια ακόμα ανάσα, να φωνάζει για το θανατικό και τον θρήνο, το πένθος και το φευγιό.
Κεντρικό πρόσωπο της έκθεσης κάθε άνθρωπος. Η Μάσα, που 29 χρόνια μετά το φευγιό της, αναγνωρίζει τον εαυτό της στην τελευταία φωτογραφία του αποχαιρετισμού στον πατέρα της εγκαταλείποντας το Σεράγεβο, δηλώνει στον φωτοειδησηογράφο: «με απελευθερώσατε»!
Στη συντριβή της πολιορκίας του Σεράγεβο ποιός νίκησε;
11.541 νεκροί (1.601 παιδιά),
Πάνω από 50.000 τραυματίες (15.000 κάτω των 18).
Και μπορεί η πολιορκία του Σεράγεβο να έληξε με την Συμφωνία του Dayton το 1995, όμως η φωτογραφική αποτύπωση της πολιτικής της καμένης γης, της δίνης του αλληλοσπαραγμού, του μένους και της προσφυγιάς πολιορκητών και πολιορκημένων μας οδηγεί με τον μονόδρομο της ατόπου απαγωγής στην σιωπηλή επικύρωση σήμερα, 30 χρόνια μετά:
Ο εθνικισμός μπορεί πάντα να μας ωθεί να επανεφεύρουμε επανειλημμένα τη πιο σκοτεινή μας μοίρα.
-Ειρήνη Λίτινα
Δημήτρης Μεσσίνης
Ανταποκριτής Ξένου Τύπου – Φωτοειδησεογράφος
Υπηρέτησε τη φωτοειδησεογραφία για τον Ελληνικό και Ξένο Τύπο από το 1978 έως το 2014. Από το 1991 μέχρι το 1996 ήταν προϊστάμενος φωτογραφικού για την Ελλάδα στο European Pressphoto Agency (EPA). Από το 1997 μέχρι και το 2014 εργάστηκε στο Associated Press. Από το 2004 μέχρι το 2006, διετέλεσε, με έδρα το Λονδίνο, διευθυντής φωτογραφικού του Associated Press για την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Από το 2006 μέχρι και τον Ιούνιο του 2014 όπου και συνταξιοδοτήθηκε, εργάσθηκε ως διευθυντής φωτογραφικού τμήματος του Assosiated Press για την Νοτιοανατολική Ευρώπη.
‘Εχει καλύψει τις μεγαλύτερες παγκόσμιες στρατιωτικές συρράξεις της πρόσφατης ιστορίας, όπως πρώην Γιουγκοσλαβία (Κροατία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κόσοβο), Τσετσενία, Λίβανο, πρώτος και δεύτερος Πόλεμος του Κόλπου, Αφγανιστάν, Υεμένη. Έχει καλύψει επίσης τα μεγαλύτερα παγκόσμια αθλητικά γεγονότα: Επτά Ολυμπιακούς αγώνες και οκτώ ευρωπαϊκά και παγκόσμια ποδοσφαιρικά κύπελλα. Βραβεύτηκε το 2003 με την ανώτερη δημοσιογραφική διάκριση της χώρας -Βραβείο Μπότση- για την κάλυψη του πολέμου στο Αφγανιστάν και είναι κάτοχος πολλών διεθνών δημοσιογραφικών βραβείων. Τα τελευταία χρόνια (2008-2013) εκλέχτηκε και υπηρέτησε από τις θέσεις του Προέδρου, Αντιπροέδρου και Γενικού Γραμματέα της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Ελλάδας.
- Οδοιπορικό στα ιδρύματα – ΣΚΛΕ
Το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας του ΣΚΛΕ συμμετέχει στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ με μια δράση αφιερωμένη στην ανάδειξη της πραγματικότητας του ιδρυματισμού και στην προώθηση της αποϊδρυματοποίησης.
Μέσα από μια διαδρομή στον χώρο του φεστιβάλ, οι επισκέπτες θα έρθουν αντιμέτωποι με εικόνες και μαρτυρίες από ιδρύματα, φωτίζοντας συνθήκες αποκλεισμού, κακοποίησης και παραβίασης δικαιωμάτων που συχνά παραμένουν αόρατες.
Παράλληλα, άνθρωποι με εμπειρία από τα ιδρύματα, επιζήσαντες και επαγγελματίες θα μοιραστούν βιώματα και θα ανοίξουν συζητήσεις για τις συνέπειες της ιδρυματικής φροντίδας και την ανάγκη για ζωή μέσα στην κοινότητα. Η δράση θα ολοκληρωθεί με το θεατρικό δρώμενο «Δεν είναι φροντίδα», σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ, που θέτει στο επίκεντρο την αξιοπρέπεια, την αυτοδιάθεση και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει ελεύθερα και ισότιμα.
Γιατί η φροντίδα δεν μπορεί να σημαίνει εγκλεισμό. Γιατί η αποϊδρυματοποίηση είναι ζήτημα δικαιωμάτων, ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Με ξενάγηση σε 2 γκρουπ:
Πέμπτη (με performance)
Παρασκευή & Σάββατο: 20:00, 20:3020:30-21:10
- Προσφυγικά
Η φωτογραφική έκθεση αποτυπώνει την καθημερινότητα μιας ζωντανής κοινότητας που αυτοοργανώνεται και αντιστέκεται, την ώρα που βρίσκετε αντιμέτωπη με σχέδια εκκένωσης και κρατικής ανάπλασης. Στην κατάληψη των Προσφυγικών Πολυκατοικιών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας προσφέρεται στέγαση σε πάνω από 400 κατοίκους : ντόπιοι, μετανάστες, ανάμεσά τους 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες.
Στις φωτογραφίες αναδεικνύεται το πνεύμα αλληλεγγύης που ανθίζει εδώ και 16 χρόνια με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης. Αποτυπώνεται επίσης η αποφασιστικότητα για μάχη μέχρι τέλους από τους απεργούς πείνας Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne για την υπεράσπιση της γειτονιάς των Προσφυγικών ως κοινωνική κατοικία και όχι ως χώρο εμπορικής εκμετάλλευσης. Διεκδικώντας τα αιτήματα της κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών ο Αριστοτέλης Χαντζής βρίσκεται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου από τις 5 Φεβρουαρίου ενώ η Suzon Doppagne από την 1 Μαΐου.
- Σημαίες της Βαρκελώνης
Σε πρόσφατο ταξίδι στην Βαρκελώνη παρατήρησα αμέσως πως οι σημαίες στα μπαλκόνια και παράθυρα των σπιτιών της καταλανικης πρωτεύουσας αντιπροσωπευουν την πολυπολιτισμικη σύνθεση της πόλης και πως με μια σημαια καταλαβαίνεις λίγο πολύ σε ποια πλευρά της ιστορίας ανήκει κάποιος.
Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε το γεγονός ότι υπήρχαν πολλές σημαίες της Παλαιστίνης και σημαίες του pride κάτι το οποίο δυστυχώς δεν βλέπεις συχνά έως καθόλου στην δική μας πλευρά του κόσμου. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον ήταν το γεγονός ότι υπήρχαν ελάχιστες ισπανικές σημαίες και η πλειοψηφία είχε την σημαία της Καταλονίας κάτι το οποίο δεν αποτελεί έκπληξη αν ψάξει κάποιος την ιστορία της περιοχής και την ανάγκη για ανεξαρτησία από την υπόλοιπη χώρα.
Evelina Proshkina, φωτογράφος (γεννημένη στην Ουκρανία και έδρα την Θεσσαλονίκη) με έφεση στο street photography και τις ιστορίες της πόλης.
